1
О Troє Troє
археолог
крізь пальці твій просіє попіл
пожеж великих, Іліаді
о семи струнах -
мало струн
потрібен хор
ридаючого моря
і гуркіт гір
дощем каміння
як вивести
людей з руїн
як вивести
з поеми хор -
думки поета досконалі
як з солі стовп
мовчать шляхетно
- Пісня втікає вся
Вся зникла
на крилах вогненних
в погожім небі
Над згарищами сходить місяць
О Троє Троє
Змовкле місто
Двобій поета з його тінню
Поет кричить як птах у пустці
Свої пейзажі місяць творить
металом лагідних пожарищ
2
Ішли з тіснин колишніх вулиць
як крізь червоне море згарищ
червоний пил розносив вітер
він малював занепад міста
Ішли з тіснин колишніх вулиць
вдихали марно ранок мерзлий
казали: літ мине багато
перш ніж тут новий дім поставлять
Ішли з тіснин колишніх вулиць
гадали що знайдуть сліди
каліка грає
на гармошці
про коси верб
і про дівчину
поет мовчить
ідуть дощі
Zbigniew Herbert O TROI
1
O Trojo Trojo
archeolog
przez palce twój przesypie popiół
a pożar większy od Iliady
na siedem strun -
za mało strun
potrzebny chór
lamentów morze
i łoskot gór
kamienny deszcz
- jak wyprowadzić
z ruin ludzi
jak wyprowadzić
z wierszy chór -
myśli poeta doskonały
jak soli słup
dostojnie niemy
- Pieśń ujdzie cało
Uszła cało
płomiennym skrzydłem
w czyste niebo
Nad ruinami wschodzi księżyc
O Trojo Trojo
Milczy miasto
Poeta walczy z własnym cieniem
Poeta krzyczy jak ptak w pustce
Księżyc powtarza swój krajobraz
łagodny metal w zgorzelisku
2
Szli wąwozami byłych ulic
jak przez czerwone morze zgliszcz
a wiatr podnosił pył czerwony
wiernie malował zachód miasta
Szli wąwozami byłych ulic
chuchali na czczo w zmarzły świt
mówili: przejdą długie lata
zanim tu stanie pierwszy dom
szli wąwozami byłych ulic
myśleli że odnajdą ślad
na harmonijce
gra kaleka
o wierzb warkoczach
o dziewczynie
poeta milczy
pada deszcz