По темній стежці нишком
Підкралася за літом,
Усілась на обніжку
І занудила світом.
Невтішно і тривало,
Неначе мак, дрібними
Сльозами заридала
Печальними своїми.
І з нею разом хмари
Заплакали дощами,
Нависли, як примари,
Над селами, полями.
І тож-бо, неласкаве
Пустельне поле голе,
В стіжках стоїть отава,
І пуща жовта, квола.
Метеликом злітає
Весни рясне убрання,
Кружляючи, лягає
Безшумно лист останній.
Червона горобина,
Не чуть пташок співання,
В блідих тонів глибинах
Готовність лиш конання.
І на кущах, на руні,
На стернях, павутині,
І на току, на клуні
Тремтять все довші тіні.
І сонце шле усмішку
Ослаблу, неборачу,
Бо осінь на обніжку,
Бо осінь плаче, плаче...
Уладзімір Жылка, Восень (Глухой, таёмнай сьцежкай…)
Глухой, таемнай сьцежкай
Падкралася за летам,
Уселася на ўзьмежку
І занудзіла сьветам.
Няўпынна, безнадзейна,
Сьлязьмі, як мак, драбнютка
Заплакала нявейна,
Маркотна і няхутка.
І з ёю разам хмары
Заплакалі дажджамі,
Навісьлі шопай хмарай
Над вёскамі, палямі.
І то-ж бо: — неласкава,
Пустэльна поле гола.
Ў стагох стаіць атава,
І пушча жоўта-квола.
Ў паветры мятульжыцца
Убор вясны раскошні,
Кружляючы, лажыцца
Бясшумны ліст апошні.
Рабіна ўжо чырвона,
Ня чуць птушых сьпяваньняў, —
І ў мяккіх шэрых тонах
Настрой ціхі кананьня.
І на кустох, на руні,
На йржоньні павуценьні:
І за гумном, за пуняй
Дрыжаць даўжэй суцені.
І сонца слаба ўсьмешка, —
Як мара, небарача,
Бо восень, вось, на ўзьмежку,
Бо восень плача, плача…
ID:
1062752
ТИП: Поезія СТИЛЬОВІ ЖАНРИ: Ліричний ВИД ТВОРУ: Вірш ТЕМАТИКА: Поетичні переклади дата надходження: 20.05.2026 23:12:08
© дата внесення змiн: 20.05.2026 23:12:08
автор: Валерій Яковчук
Вкажіть причину вашої скарги
|