Володимир Жилка, Осінь (По темній стежці нишком…)

По  темній  стежці  нишком
Підкралася  за  літом,
Усілась  на  обніжку
І  занудила  світом.

Невтішно  і  тривало,
Неначе  мак,  дрібними
Сльозами  заридала
Печальними  своїми.

І  з  нею  разом  хмари
Заплакали  дощами,
Нависли,  як  примари,
Над  селами,  полями.

І  тож-бо,  неласкаве
Пустельне  поле  голе,
В  стіжках  стоїть  отава,
І  пуща  жовта,  квола.

Метеликом  злітає
Весни  рясне  убрання,
Кружляючи,  лягає
Безшумно  лист  останній.

Червона  горобина,
Не  чуть  пташок  співання,
В  блідих  тонів  глибинах
Готовність  лиш  конання.

І  на  кущах,  на  руні,
На  стернях,  павутині,
І  на  току,  на  клуні
Тремтять  все  довші  тіні.

І  сонце  шле  усмішку
Ослаблу,  неборачу,
Бо  осінь  на  обніжку,
Бо  осінь  плаче,  плаче...

Уладзімір  Жылка,  Восень  (Глухой,  таёмнай  сьцежкай…)

Глухой,  таемнай  сьцежкай
Падкралася  за  летам,
Уселася  на  ўзьмежку
І  занудзіла  сьветам.

Няўпынна,  безнадзейна,
Сьлязьмі,  як  мак,  драбнютка
Заплакала  нявейна,
Маркотна  і  няхутка.

І  з  ёю  разам  хмары
Заплакалі  дажджамі,
Навісьлі  шопай  хмарай
Над  вёскамі,  палямі.

І  то-ж  бо:  —  неласкава,
Пустэльна  поле  гола.
Ў  стагох  стаіць  атава,
І  пушча  жоўта-квола.

Ў  паветры  мятульжыцца
Убор  вясны  раскошні,
Кружляючы,  лажыцца
Бясшумны  ліст  апошні.

Рабіна  ўжо  чырвона,
Ня  чуць  птушых  сьпяваньняў,  —
І  ў  мяккіх  шэрых  тонах
Настрой  ціхі  кананьня.

І  на  кустох,  на  руні,
На  йржоньні  павуценьні:
І  за  гумном,  за  пуняй
Дрыжаць  даўжэй  суцені.

І  сонца  слаба  ўсьмешка,  —
Як  мара,  небарача,
Бо  восень,  вось,  на  ўзьмежку,
Бо  восень  плача,  плача…

адреса: https://www.poetryclub.com.ua/getpoem.php?id=1062752
Рубрика: Лірика кохання
дата надходження 20.05.2026
автор: Валерій Яковчук