Лист в гаях любові вітер отрясає,
Йду в якусь країну темну, незбагненну.
Знаю – сон про щастя мій я не пізнаю...
Сплакані зір очі сльози ллють на мене.
Знаю ... є криниці і джерела чисті,
Квіти луки вкрили плахтою ясною...
Не мені джерела... і квіти барвисті...
Сплакані зір очі плачуть над весною.
Полюбив в ніч зорну твою чисту душу,
Шалом буйним крові, снів блакитних раєм,
Та втікла душа та, йти у даль сам мушу...
Сплакані зір очі сльози вниз роняють.
Знаю, гай десь буде, гай, що пахне свіжо,
Там по смерті наші душі разом будуть,
Коли Парка нитку життєву відріже...
Сплакані зір очі наді мною всюди.
Edmund Bieder, Gwiazdy płaczą
Święte gaje miłości wiatr otrząsa z liści,
Idę w jakąś krainę nieznaną i ciemną,
Wiem, że sen mój o szczęściu nigdy się nie ziści...
Rozpłakane gwiazd oczy łzy ronią nademną...
Wiem... są jasne krynice, brylantowe zdroje,
I łąkowe gdzieś kwiaty w blaskach słońca rosną...
Lecz te źródła nie dla mnie... te kwiaty nie moje...
Rozpłakane gwiazd oczy płaczą nad mą wiosną..
Ukochałem w noc gwiezdną białą Twoją duszę
Krwi gorącej obłędem — snów błękitnych tonią...
I odbiegła Twa dusza... i sam w dal iść muszę...
Rozpłakane gwiazd oczy łzy nademną ronią..
Wiem... jest kędyś gaj święty... gaj pachnący kwietnie...
W którym dusze się nasze po śmierci zobaczą,
Gdy nam Parka nić życia jasnozłotą przetnie...
Rozpłakane gwiazd oczy dziś nademną płaczą...