Буття людського хвиле ти рухлива,
Що нас в космічнім просторі гойдаєш!
Даремно погляд наш за тим сягає,
Що в глибині побачить неможливо.
Хоч блискавка на мить нам відкриває
Ту глибину, безмірну і жахливу,
Крізь піну явищ, що гладінь встеляє,
Туди не дійдем поглядом тужливим.
Даремно в глиб нахилені – хватаєм
Лиш образ темноти – хисткий, примарний,
А замість вічних існування таїн
В лице своє вдивляємося марно,
Наш горизонт обмежений єдино
Відбитим в всесвіт образом людини.
Adam Asnyk Zmiennego bytu falo ty ruchliwa
Zmiennego bytu falo ty ruchliwa,
Co nas unosisz po wszechświata toni!
Daremnie wzrok nasz za tym wszystkim goni,
Co pod powierzchnią twoją się ukrywa;
Choć nam w błyskawic blasku się odsłoni
Głąb niezmierzona, ciemna i straszliwa...
Trudno nam dotrzeć spojrzeniami do niej
Przez pianę zjawisk, co po wierzchu pływa.
Próżno nad głębią schyleni - jej ciemnic
Obraz chwytamy, gdyż ruchliwa fala,
Zamiast odwiecznych istnienia tajemnic,
Własną twarz naszą ukazuje z dala,
I nasz widnokrąg cały się powleka
Rzuconym w wszechświat odbiciem człowieka.
адреса: https://www.poetryclub.com.ua/getpoem.php?id=383748
Рубрика: Лірика кохання
дата надходження 10.12.2012
автор: Валерій Яковчук