Адам Асник, Буття людського хвиле ти рухлива

Буття  людського  хвиле  ти  рухлива,
Що  нас  в  космічнім  просторі  гойдаєш!
Даремно  погляд  наш  за  тим  сягає,
Що  в  глибині  побачить  неможливо.

Хоч  блискавка  на  мить  нам  відкриває
Ту  глибину,  безмірну  і  жахливу,
Крізь  піну  явищ,  що  гладінь  встеляє,
Туди  не  дійдем  поглядом  тужливим.

Даремно  в  глиб  нахилені  –  хватаєм
Лиш  образ  темноти  –  хисткий,  примарний,
А  замість  вічних  існування  таїн

В  лице  своє  вдивляємося  марно,
Наш  горизонт  обмежений    єдино
Відбитим  в  всесвіт  образом    людини.

Adam  Asnyk  Zmiennego  bytu  falo  ty  ruchliwa

Zmiennego  bytu  falo  ty  ruchliwa,
Co  nas  unosisz  po  wszechświata  toni!
Daremnie  wzrok  nasz  za  tym  wszystkim  goni,
Co  pod  powierzchnią  twoją  się  ukrywa;

Choć  nam  w  błyskawic  blasku  się  odsłoni
Głąb  niezmierzona,  ciemna  i  straszliwa...
Trudno  nam  dotrzeć  spojrzeniami  do  niej
Przez  pianę  zjawisk,  co  po  wierzchu  pływa.

Próżno  nad  głębią  schyleni  -  jej  ciemnic
Obraz  chwytamy,  gdyż  ruchliwa  fala,
Zamiast  odwiecznych  istnienia  tajemnic,
Własną  twarz  naszą  ukazuje  z  dala,
I  nasz  widnokrąg  cały  się  powleka
Rzuconym  w  wszechświat  odbiciem  człowieka.

адреса: https://www.poetryclub.com.ua/getpoem.php?id=383748
Рубрика: Лірика кохання
дата надходження 10.12.2012
автор: Валерій Яковчук