Навис кулагою туман,
Із мряки тканий часто-густо,
Обкутав ліс, поля, курган,
Повзе до хат, як равлик тлустий.
І ліг, мов гріх тяжкий життя,
На серце сірою журбою,
І ясність дум, і почуття
Прикрив, холодний він, собою.
Уладзімір Жылка, Туман
Навіс пасцілкаю туман,
З імглы сатканы часта-густа,
Заслаў лес, поле і курган,
Паўзе да хат, як смоўж той тлусты.
І быццам цяжкі грэх жыцця,
На сэрца шэрай лёг жудою,
І яснасць дум і пачуцця
Прыкрыў, халодны ён, сабою.
адреса: https://www.poetryclub.com.ua/getpoem.php?id=1062751
Рубрика: Лірика кохання
дата надходження 20.05.2026
автор: Валерій Яковчук