[youtube]https://www.youtube.com/watch?v=K7Fv6NhOANc[/youtube]
Коли ніч, з боліт ридає,
З кипарисів хащ зітхає,
З вітром у пітьмі літає,
Зграя форм пекельних та.
З тріском віти мов ламає,
Комишами завиває,
Берегом, з-під скель лунає
Духів розпачу орда.
В мене, якось, може й правда,
В сірім небі Листопада,
Згасла юності лампада –
Щось таке, як благодать.
Небо темне – було сяйне,
Золото в лазурі файне,
Сон це! Явним стало тайне,
Діта* снів на нім печать.
Та Часу потік, стрімкого,
Не несе знання чіткого –
Біг наосліп наче в нього,
Повз неходжених полів.
Й репетує мореплавець,
Зрить вогнів смертельних танець,
Й буревісник злить, блукалець,
Серед моря, без вітрів.
Крила злі в ефірі б‘ються,
Грифи духом нажеруться,
Завжди миттю пронесуться,
Чорні тварі неба тлом.
Тіні радощів минулих,
Біси жалощів майбутніх,
Хмара безуму з усіх їх –
Це завжди в душі жило.
Так живуть одні, сумують
Туги муки в них пульсують
Фурії** у них грабують
Спокій їх і відпочин.
Та крім стогонів їх кволих
Їх чекає, крім лих нових –
Забуття, як апогей всіх
Пошуків роками змін.
*Діт – Dis Pater (також Dispater чи Dis), Діспа́тер чи Отець Діт — у римській міфології один з богів підземного світу.
** Фу́рії – Furiae (буквально люті від лат. furire – лютувати) – римські богині помсти та мук совісті, що карають людей за гріхи.
Despair (c. 19 February 1919)
O’er the midnight moorlands crying,
Thro’ the cypress forests sighing,
In the night-wind madly flying,
Hellish forms with streaming hair;
In the barren branches creaking,
By the stagnant swamp-pools speaking,
Past the shore-cliffs ever shrieking;
Damn’d daemons of despair.
Once, I think I half remember,
Ere the grey skies of November
Quench’d my youth’s aspiring ember,
Liv’d there such a thing as bliss;
Skies that now are dark were beaming,
Gold and azure, splendid seeming
Till I learn’d it all was dreaming—
Deadly drowsiness of Dis.
But the stream of Time, swift flowing,
Brings the torment of half-knowing—
Dimly rushing, blindly going
Past the never-trodden lea;
And the voyager, repining,
Sees the wicked death-fires shining,
Hears the wicked petrel’s whining
As he helpless drifts to sea.
Evil wings in ether beating;
Vultures at the spirit eating;
Things unseen forever fleeting
Black against the leering sky.
Ghastly shades of bygone gladness,
Clawing fiends of future sadness,
Mingle in a cloud of madness
Ever on the soul to lie.
Thus the living, lone and sobbing,
In the throes of anguish throbbing,
With the loathsome Furies robbing
Night and noon of peace and rest.
But beyond the groans and grating
Of abhorrent Life, is waiting
Sweet Oblivion, culminating
All the years of fruitless quest.
адреса: https://www.poetryclub.com.ua/getpoem.php?id=1062352
Рубрика: Лірика кохання
дата надходження 13.05.2026
автор: Віталій Гречка