Розпач (переклад Г. Ф. Лавкрафта)

[youtube]https://www.youtube.com/watch?v=K7Fv6NhOANc[/youtube]
Коли  ніч,  з  боліт  ридає,
З  кипарисів  хащ  зітхає,
З  вітром  у  пітьмі  літає,
Зграя  форм  пекельних  та.
З  тріском  віти  мов  ламає,
Комишами  завиває,
Берегом,  з-під  скель  лунає
Духів  розпачу  орда.

В  мене,  якось,  може  й  правда,  
В  сірім  небі  Листопада,
Згасла  юності  лампада  –
Щось  таке,  як  благодать.
Небо  темне  –  було  сяйне,
Золото  в  лазурі  файне,  
Сон  це!  Явним  стало  тайне,
Діта*  снів  на  нім  печать.

Та  Часу  потік,  стрімкого,
Не  несе  знання  чіткого  –
Біг  наосліп  наче  в  нього,
Повз  неходжених  полів.
Й  репетує  мореплавець,
Зрить  вогнів  смертельних  танець,
Й  буревісник  злить,  блукалець,
Серед  моря,  без  вітрів.

Крила  злі  в  ефірі  б‘ються,
Грифи  духом  нажеруться,
Завжди  миттю  пронесуться,
Чорні  тварі  неба  тлом.
Тіні  радощів  минулих,
Біси  жалощів  майбутніх,
Хмара  безуму  з  усіх  їх  –
Це  завжди  в  душі  жило.
 
Так  живуть  одні,  сумують    
Туги  муки  в  них  пульсують
Фурії**  у  них  грабують
Спокій  їх  і  відпочин.
Та  крім  стогонів  їх  кволих
Їх  чекає,  крім  лих  нових  –
Забуття,  як  апогей  всіх
Пошуків  роками  змін.

*Діт  –  Dis  Pater  (також  Dispater  чи  Dis),  Діспа́тер  чи  Отець  Діт  —  у  римській  міфології  один  з  богів  підземного  світу.
**  Фу́рії  –  Furiae  (буквально  люті  від  лат.  furire  –  лютувати)  –  римські  богині  помсти  та  мук  совісті,  що  карають  людей  за  гріхи.

Despair  (c.  19  February  1919)

O’er  the  midnight  moorlands  crying,
Thro’  the  cypress  forests  sighing,
In  the  night-wind  madly  flying,
Hellish  forms  with  streaming  hair;
In  the  barren  branches  creaking,
By  the  stagnant  swamp-pools  speaking,
Past  the  shore-cliffs  ever  shrieking;
Damn’d  daemons  of  despair.

Once,  I  think  I  half  remember,
Ere  the  grey  skies  of  November
Quench’d  my  youth’s  aspiring  ember,
Liv’d  there  such  a  thing  as  bliss;
Skies  that  now  are  dark  were  beaming,
Gold  and  azure,  splendid  seeming
Till  I  learn’d  it  all  was  dreaming—
Deadly  drowsiness  of  Dis.

But  the  stream  of  Time,  swift  flowing,
Brings  the  torment  of  half-knowing—
Dimly  rushing,  blindly  going
Past  the  never-trodden  lea;
And  the  voyager,  repining,
Sees  the  wicked  death-fires  shining,
Hears  the  wicked  petrel’s  whining
As  he  helpless  drifts  to  sea.

Evil  wings  in  ether  beating;
Vultures  at  the  spirit  eating;
Things  unseen  forever  fleeting
Black  against  the  leering  sky.
Ghastly  shades  of  bygone  gladness,
Clawing  fiends  of  future  sadness,
Mingle  in  a  cloud  of  madness
Ever  on  the  soul  to  lie.

Thus  the  living,  lone  and  sobbing,
In  the  throes  of  anguish  throbbing,
With  the  loathsome  Furies  robbing
Night  and  noon  of  peace  and  rest.
But  beyond  the  groans  and  grating
Of  abhorrent  Life,  is  waiting
Sweet  Oblivion,  culminating
All  the  years  of  fruitless  quest.

адреса: https://www.poetryclub.com.ua/getpoem.php?id=1062352
Рубрика: Лірика кохання
дата надходження 13.05.2026
автор: Віталій Гречка