Владислав Сирокомля, Шум берізки

[i]Пастораль[/i]

Під  вікном  моєї  хати
Розрослась  берізка  біла,
Поскидавши  літні  шати,
Кучер  звісила  кудлатий.
Щось  так  жалібно  шуміла,  –
Спів  тягнула  про  недолю,
Аж  душа  тремтіла  з  болю.
       Зимний  вітре,  строга  зимо!
Чистий  льоде,  снігу  білий!
Ви  ж  пройшли  заледве  мимо,
А  мій  вбір  зняли  незримо,
З  мене  листя  обтрусили,
Розстелили  піді  мною,
Сік  став  кров’ю  льодяною!
       На  гілках  холодні  брили,  –
Лід  скував  дощі  краплисті.
Тож  навіщо,  снігу  білий,
Ліг  на  голову  похилу,
Завалив  гілки  безлисті,
Так,  що  верх,  під  снігом,  голий,
Мусить  гнутися    додолу?
       Ненадовго  вихор  глушить,
Вітерець  весну  віщає.
Йде  весна  і  лід  порушить,
Кучер  мій  вона  обсушить,
Сніг  в  болото  позчищає.
Знов  у  грудях  десь  глибоко
Закружляє  сила  соку.

       Ніжні  бруньки  стануть  листом,
Повним  запахів  магічних;
Хоч  іде  весна  цвітиста,  –
Не  підніме  урочисто
Голову  мою  калічну!
Бо  тяжкі  ті  льоду  брили
Верх  навічно  похилили.

Władysław  Syrokomla,  Shum  brzozki
[i]Sielanka[/i]
     
 Pod  oknami  mojej  chaty
Biała  brzózka  smukło  rośnie,
A  odarta  z  letniej  szaty,
Chwiejąc  warkocz  swój  kudłaty.
Pomrukuje  coś  żałośnie,
Wyśpiewywa  pieśń  niedoli,
Że,  słuchając,  dusza  boli.
       Chłodny  wietrze!  sroga  zimo!
Szklany  lodzie!  śniegu  biały!
Wyście  ledwo  przeszły  mimo,
Już  ozdobę  mą  rodzimą,
Moje  liście  oberwały,
Rozrzuciły  po  przestrzeni,
Zamroziły  sok  w  mej  rdzeni!
       Na  gałązkach  ciężką  bryłą
Lód  kropliste  zakuł  deszcze.
Biały  śniegu!  poco  było
Wiać  na  głowę,  na  pochyłą,
I  obciążać  bardziej  jeszcze,
Że  wierzchołki  wysokiemi
Giąć  się  muszę  aż  do  ziemi?
       Nie  na  długo  wicher  głuszy,
Ciepły  wietrzyk  wiosnę  szepce,
Wiosna  idzie,  lód  pokruszy,
Ona  warkocz  mój  osuszy,
Ciężkie  śniegi  w  błoto  wdepce;
W  mojej  piersi  znów  widocznie
Siła  soków  krążyć  pocznie.

       Z  młodych  pączków  trysną  liście,
Liście  wonne  i  majowe;
Ale  nawet  wiosny  przyjście
Nie  podniesie  uroczyście
Skaleczoną  moją  głowę!
Dzięki  ludów  ciężkiej  bryle,
Już  wierzchołka  nie  odchylę.

адреса: https://www.poetryclub.com.ua/getpoem.php?id=1061580
Рубрика: Лірика кохання
дата надходження 28.04.2026
автор: Валерій Яковчук