Жан Мореас, Станси I, II

I  
Зерно  пшеничне  –  корм  і  людям,  і  крукам,
Білясте  дерево  дає  оливу,
А  скорбний  кипарис  стоїть  над  гробом  там,
Даремно  крону  звісивши  журливу.

Хіба  не  бачиш  ти,  як  прагнення  дружить
Тобі  лице  буденності  являє?  
Не  знаєш,  як  напівстраждать,  напівтужить,
Вертаєш  серце  –  вже  його  немає.

Якщо  ти  в  місті,  а  чи  поміж  хвиль  гірких,
Глибоко  в  лісі,  в  відхланях  гористих,
Йди,  вмри  один,  віршів  читаючи  рядки,
Вони  як  зграї,  лебеді  з  Каістро*.

*Малий  Мендерес  –  річка  в  західній  частині  Туреччини.  
В  античності  була  відома  як  Каістро  (Κάυστρος).  
Відома  своїми  лебединими  зграями.  
II
Меланхолійне  море,  потайне  завжди,
Мене  туманом  вкрило  ти  імлистим,
На  мокрому  піску  залишу  я  сліди,
Забуду  вмить  і  землю  там,  і  місто.

О  море,  о  вали,  що  сум  несете  вдаль,
На  дикому  піску  у  супокої    
Ви  серце  стишите  на  смерть,  його  печаль
Утішиться  в  красі  біди  морської?

Jean  Moréas,  Les  Stances  I,  II
I
Le  grain  de  blé  nourrit  et  l’homme  et  les  corbeaux,
L’arbre  palladien  produit  la  douce  olive,  
Et  le  triste  cyprès,  debout  sur  les  tombeaux,
Balance  vainement  une  cime  plaintive.

Hélas  !  n’as-tu  point  vu  ta  plus  chère  amitié
Étaler  à  tes  yeux  la  face  du  vulgaire  ?
Tu  ne  sais  pas  languir  et  souffrir  à  moitié  :
Quand  tu  reprends  ton  cœur,  c’est  qu’il  n’en  reste  guère.

Que  ce  soit  dans  la  ville  ou  près  des  flots  amers,
Au  fond  de  la  forêt  ou  sur  le  mont  sinistre,
Va,  pars  et  meurs  tout  seul  en  récitant  des  vers  :
Ce  sont  troupeaux  encor  les  cygnes  du  Caystre.
II
Mélancolique  mer  que  je  ne  connais  pas,
Tu  vas  m’envelopper  dans  ta  brume  légère  ;
Sur  ton  sable  mouillé  je  marquerai  mes  pas,
Et  j’oublierai  soudain  et  la  ville  et  la  terre.

Ô  mer,  ô  tristes  flots,  saurez-vous,  dans  vos  bruits,
Qui  viendront  expirer  sur  les  sables  sauvages,
Bercer  jusqu’à  la  mort  mon  cœur,  et  ses  ennuis
Qui  ne  se  plaisent  plus  qu’aux  beautés  des  naufrages  ?

адреса: https://www.poetryclub.com.ua/getpoem.php?id=1057440
Рубрика: Лірика кохання
дата надходження 16.02.2026
автор: Валерій Яковчук